I can see remember…
To wszystko jest wynikiem popełnionego przez nas błędu. Musiało się tak skończyć i im mniej o tym mowy, tym lepiej. Chciałbym móc Ci również przyrzec, że nigdy myśleć o tym nie będę, lecz te spotkania pozostaną na zawsze najmilszymi w mojej pamięci. A jeśli chodzi o przyjaźń, to masz we mnie człowieka gotowego umrzeć dla Ciebie.
-Dziękuję Ci – odrzekła.
Staliśmy przez chwilę w milczeniu i żałość zaczęła we mnie brać górę; oto zniweczone sromotnie wszystkie moje marzenia; oto utracona miłość; i znowu pozostałem samotny na świecie, jak wtedy, na początku.
Pozostaniemy na zawsze przyjaciółmi, nie ulega wątpliwości. Lecz musimy to uznać również za pożegnanie. To jest, pomimo wszystko, pożegnanie. Będę nadal widywał tą Kobietę, lecz to jest pożegnanie mojej ukochanej.
Patrzyłem na nią, nie widząc jej prawie, lubo postać jej zdawała się rosnąć w moich oczach i jaśnieć świeżym blaskiem; straciłem głowę do reszty i postąpiłem krok ku niej, wołając ją po imieniu i wyciągając ręce.
Cofnęła się jak smagnięta biczem i policzki jej krwią nabiegły. Opamiętałem się na ten widok i uległem już tylko boleści i skrusze. Nie zdobyłem się nawet na słowo przeprosin, jeno skłoniłem się słowem “pa.” i opuściłem miejsce z rozpaczą w sercu.
